گلشن

امسال شد ۱۹! باورت میشود؟ ۱۹سال است که یک شعله شمعی گوشه قلبم، ان پایین روشن و گرم، تمام این روزها را تحمل کردم، رفتن ها و دور شدن های تو را، مهاجرت و رجعت تو را... تا رسیدم به این یکی دو سال اخیر، همان ها که در تاریکی و سیاهی شب مکث نگاهت بیشتر میشود و اینکه هوایم را داری بیشتر و بیشتر حس میشود...ولی خب امدی و جانم به. قربانت! ولیحالا چرا؟؟؟؟؟؟!همچنان چشم دوخته ام به دنیای مجازی تا وبلاگ سبزت را پیدا کنم. همان مه اولین پستی که از تو دیدم رفته بودی فلان سالن برای فلان امتحان رشته ات... کاش پیدایم کنی... اصلا اتفاقی، بعد با اسم خودت کامنت بگذاری، کامنتدونی من متروکه تر از این است که کسی پیدایش شود و بخواند،،،، دلم برایت تنگ است، اندازه ۱۹سال که نه، قرن هاست که دلتنگم گلشن...